Osiecka - piosenki ostatnie

Danse macabre – taniec śmierci. Motyw stary jak kultura europejska: śmierć zaprasza do tańca wszystkich bez wyjątku – królów, biskupów, kupców, żebraków. Nie pyta o wiek ani zasługi. Mówi tylko: „Już pora”.

Lata 1994-1997. Osiecka pisze intensywnie, jakby wiedziała, że czasu jest mało. Teksty z tego okresu krążą po zupełnie innych rejonach niż jej wcześniejsza twórczość. Są bardziej skupione, gorzkie, miejscami przerażająco piękne. Śmierć pojawia się nie jako temat do omówienia, lecz jako rozmówca, z którym Poetka prowadzi cichy, niepozbawiony humoru dialog.

Szczerze wyznam, co czuję: to jest ten ostatni gwizdek. Nieskromnie dodam, że piosenkami do spektakli dla Teatru Atelier wzniosłam się ponad wszystko, co w życiu zrobiłam. I to jest mój łabędzi śpiew. Ja nigdy w życiu nie myślałam, że zobaczę jakiś mur przed swoją głową. Każdy myśli, że tego muru nie ma, że nigdy nie umrze... Dałam wszystko z siebie 

- to słowa Agnieszki Osieckiej. Nowe aranżacje jej piosenek, autorstwa Adama Żuchowskiego, pozwalają im wybrzmieć jeszcze mocniej. Jazz, piosenka aktorska i kameralne brzmienia tworzą przestrzeń intymną, chwilami niemal szeptaną. Taką, w której każde słowo ma znaczenie. W miejscu, które Osiecka współtworzyła i które dziś nosi jej imię, te utwory zabrzmiały po raz pierwszy na nowo.

Źródło: Prom Kultury Saska Kępa